هادی نجم آبادی
(1321/ 1320 -1250 ق)، عالم دینى، فقیه، محدث، متكلم، مجتهد، مدرس و نیكوكار. اصل وى از ساوجبلاغ تهران است. در تهران به دنیا آمد. در 1262 ق براى تحصیل علوم به نجف رفت و پس از فراگیرى مقدمات در 1270 ق به تهران بازگشت و پس از مدتى براى ادامهى تحصیل به نجف مراجعت نمود. وى از شاگردان پدرش، ملا مهدى، و پسر عمویش، شیخ حسن نجمآبادى، و شیخ راضى نجفى بود. در 1280 ق پس از درگذشت پدرش، به تهران آمد و عهدهدار امور دینى گشت. او در فقه، اصول، حدیث، تفسیر و رجال متبحر بود و در زمان خود از مجتهدین بزرگ تهران و مرجع حل و فصل مشكلات مردم به شمار مىآمد. او بعد از ظهر هر روز جلو درگاه خانه خویش مىنشست و مردم را از هر گروه و آیین مىپذیرفت و با همهى آنها در كمال آزادى پیرامون مسائل گوناگون بحث مىنمود. او عالمى آزادمنش و روشنفكر بود و خدمات بسیارى به جنبش آزادى ایران كرد و بسیارى از بزرگان مشروطه را از مریدان او به شمار آوردهاند. فرزندانش، شیخ محمدتقى مجتهد نجمآبادى و حاج شیخ مهدى نجمآبادى، و علامه محمد قزوینى و علامه علىاكبر دهخدا و ناظمالاسلام كرمانى و میرزا جهانگیر خان شیرازى (صور اسرافیل) و رفیع بامداد و میرزا سید محمد طباطبایى از شاگردان او بودند. در تهران درگذشت و در مدرسهى خود به خاك سپرده شد. از آثارش: بناى مریضخانهى وزیرى (میرزا عیسى وزیر) كه به نام خود وى نیز مشهور است، به انضمام یك باب حمام در كنار مریضخانه، در محلهى حسنآباد تهران، هدایت و تشویق میرزا عبدالكریم خان منتظمالدوله فیروزكوهى به بناى مدرسهى خیریه دارالایتام حسنآباد، دایر كردن قنات در اشتهارد كرج و آباد كردن اراضى موات و احداث صحتآباد، در جهت پشتیبانى مالى بناى مریضخانه. از آثار علمى وى: «تحریر العقلاء»؛ رسالهى «رد فرقهى بهاییه»؛ «جداول، طبقات وارث».[1]
سال تولد: 1250 ق.
فوت: 1320 ق.
آثار: تحریرالعقلا
رساله رد فرقه بهائیت (تهران، 1312 ق. سربى، رقعى، باهتمام شیخ مرتضى نجمآبادى)
جداول، طبقات وارث (تهران، 1308 ق. سنگى، خط میرزا حسن تهرانى)
هادى نجمآبادى تهرانى متولد سال 1250 ق. پسر حاج ملا مهدى و از علماى معروف تهران بود كه در روستاى نجمآباد در خانوادهاى صنعتگر به دنیا آمد. در دوازده سالگى به همراه مادرش به نجف اشرف رفت و به تحصیل علوم فقهى و مذهبى پرداخت در سال 1280 ق. به تهران آمد و امامت و حكومت شرعیه موقوفات خانوادگى را به عهده گرفت.
وى مطلقا مردى فسادناپذیر بود و هیچگاه دینارى از كسى قبول نمىنمود وى مردى آزاداندیش بود و یكى از زمینهسازان فكرى جنبش مشروطه محسوب مىگردد، اكثر روشنفكران دوره ناصرى تربیت یافتگان دبستان این روحانى بودند. وى به تأسیس مدرسه، دارالایتام، بیمارستان، داروخانه و مسجد علاقه مفرطى داشت و از جمله ساخت مدرسه خیریه، مدرسه سادات، مدرسه رشدیه و بیمارستان وزیرى با حمایت و تشویق وى صورت پذیرفت. سرانجام وى در سال 1320 ق. جان به جان آفرین تسلیم نمود.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
